เกินเข้าใจ

ความเสียใจเอ่อล้น

ความสับสนรุกล้ำ

เหตุผลในการกระทำ?

คำถาม...ที่คาใจ

ไฟลุก บ้านเมืองร้าว

แผดเผา ถึงข้างใน

นี่หรือคือประชาธิปไตย?

ต้องมอดไหม้ทั้งแผ่นดิน?

--------

ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ

อย่างไรก็เข้าใจไม่ได้

แพ้... จึงต้องทำลาย?

...นี่ไม่ใช่ใจของคน


....................................................................
กัลยกร นาคสมภพ
22:37 19 ตุลาคม 2553

สยาม..เมืองที่ยังคงยิ้มได้

มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย โกลาหลวุ่นวาย บ้านเมืองลุกเป็นไฟ ...ฉันไม่สามารถจะพูดถึงเรื่องน่าเศร้าทั้งหลายที่กำลังเกิดขึ้นอีกแล้ว ...ฉันหมดแรงที่จะร้องไห้หรือเสียใจแล้ว

แต่วันนี้ สิ่งที่ฉันได้เห็น นอกจากความวุ่นวายต่างๆ ...คือรอยยิ้มที่เรายังคงมีให้กัน

ก่อนกลับถึงบ้านวันนี้ (19 พ.ค.) ฉันไปแวะซื้ออาหารแห้งเพื่อไว้เป็นเสบียงหากเกิดอะไรขึ้น พนักงานร้านขายอาหารแช่แข๊ง CP Fresh Mart ที่ทำท่าเหมือนจะปิดร้านแล้ว เมื่อหันมาเห็นคนที่อยากเป็นลูกค้าอย่างฉัน เขาก็เปิดต้อนรับพร้อมบอกว่า “รอบสุดท้ายแล้วครับพี่” และส่งยิ้มให้กับฉัน ฉันเดินเข้าไปในร้าน พนักงานทุกคนให้ความช่วยเหลือลูกค้าทุกคนเป็นอย่างดี ยังมีอารมณ์ขายของ นำเสนอสินค้าชิ้นนู้นนี้ (แถมยังช่วยลูกค้าถือของอีกต่างหาก) ...ฉันรู้สึกดี อย่างน้อยในร้านแห่งนี้ฉันก็ได้รู้สึกถึงความสนุกสนาน ความเป็นเอง ...ฉันรู้สึกถึงความปกติ ที่ตอนนี้หาได้ยากเหลือเกิน

นอกจากในร้านที่ฉันเข้าไปซื้อของ เมื่อมองไปรอบๆ ฉันยังคงมองเห็นผู้คนส่งรอยยิ้มให้กัน พูดจาเฮฮากัน ในขณะที่ก็ต่อแถวซื้ออาหารไว้กักตุนสำหรับอนาคตที่เขาเองก็รู้สึกว่าไม่มั่นคง

ย้อนกลับไปถึงวันที่เกิดเหตุระเบิดที่สีลม ซึ่งฉันบังเอิญอยู่ในเหตุการณ์ ฉันจำได้ถึงตอนที่มีคนช่วยดึงฉันเข้าไปหลบในร้าน Burger King นึกถึงผู้จักการร้านที่ยอมให้ใช้สถานที่สำหรับหลบภัย ..นอกจากนั้นคือรอยยิ้มที่ทุกคนส่งให้กัน

...ฉันขอสดุดีในรอยยิ้ม ที่เรายังมีให้กันเสมอ แม้ในยามที่รอยยิ้มเหมือนจะเป็นสิ่งที่หาได้ยาก ด้วยเหตุการณ์บ้านเมือง ..แต่ก็เราก็ไม่เคยลืมที่จะยิ้ม ..ยิ้มให้กัน ให้กำลังใจกัน

ฉันรักรอยยิ้มของคนไทย


....................................................................
กัลยกร นาคสมภพ
02:49 16 ตุลาคม 2550

ปล. ขอร้องคนไทยว่าอย่าหยุดยิ้ม

...พอหรือยัง?

เมืองวุ่น ฟ้าหมอง ดินไหม้

ในใจ เศร้า... สับสน

เพื่อคนเลวๆหนึ่งคน

มวลชน บาดเจ็บ ล้มตาย

ความชัง ฝังแน่น ลึกหนัก

ความรัก ไหนกลับ เลือนหาย

ทุกเสียง ตูมตามที่ดับไป

...เลือดไทย ไหลรด แผ่นดิน

สาแก่ใจหรือยัง

บ้านพัง ...รอยยิ้ม สูญสิ้น

สนองคนเนรคุณแผ่นดิน

ทักษิณ ...กูถามมึงว่าพอหรือยัง

ขอแค่...

ยังไม่ต้องการมีคนรัก

แค่อยากมีคนคอยใส่ใจ

ไม่ต้องการมีคนที่เข้าใจ

แค่อยากมีใครที่คอยรับฟัง

ไม่ต้องถึงขนาดให้รักจริง

ไม่ต้องทำให้ฉันทุกสิ่งทุกอย่าง

แค่ไม่ทอดทิ้งเมื่อฉันอยู่ลำพัง

...ขอแค่ไออุ่นจางๆ ให้พออุ่นใจ

ฉันส่งความรักไปให้ (Love Delivery)

ฉันส่งความรักไปให้

เห็นไหม...หัวใจฉัน

เต็มไปด้วยความคิดถึง ความผูกพัน

กับความห่วงใยอันมากมาย

ฉันส่งความหวังดีไปให้

เห็นใช่ไหม...ข้างๆเธอนั้น

ถึงแม้ว่าเราจะอยู่ไกลกัน

แต่รู้ใช่ไหม...รักฉันอยู่ข้างใจเธอ

....................................................................
กัลยกร นาคสมภพ
02:49 16 ตุลาคม 2550

It's Breaking

It’s breaking.

It’s aching.

It’s changing everything.

And I’m crying

...But trying

And taking it all in.

ไม่รู้...

ไม่รู้มันเกิดอะไร
รู้เพียงแต่ฝันลอยห่างไกลไปทุกที
ทั้งที่เธอและฉันก็ยังอยู่ตรงนี้
แต่เสียงหัวเราะที่เคยมี...อยู่ที่ไหน
รัก ก็ยังรักกันเหมือนเดิม
ที่ไม่เหมือนเดิมคือน้ำตาที่ไม่ยอมหยุดไหล
รู้ว่าต้องทำอะไรสักอย่าง ..แต่ไม่รู้ต้องทำอย่างไร
ความอึดอัดเอ่อล้นใจคนสองคน
--------------------------
ไม่รู้มันเกิดอะไร
ตั้งแต่เมื่อไหร่ ..ที่กลายเป็นความสับสน
ไร้ถ้อยคำ ไร้เรี่ยวแรง ..โลกดูหมองหม่น
คนที่รักกันสองคน ...หรือจะมันถึงแล้วเวลา

ฉันอยู่ตรงไหน

บอกว่ารักฉัน บอกว่ารักฉัน
บอกทุกวันว่าคิดถึงกันเสมอ
แต่ฉันไม่เคยเป็นที่หนึ่งในใจเธอ
แต่ฉันไม่เคยเห็นเธอให้ความสำคัญ
บอกว่ารักฉัน บอกว่ารักฉัน
บอกที่ทำอยู่นั้นเพื่อฉันเสมอ
..แต่ฉันไม่เคยต้องการอะไรเลิศเลอ
..แค่ที่ในใจเธอในบางครั้งบางคราว
------------
ก็ฉันไม่ร้ ฉันอยู่ตรงไหน
เมื่อเธอไม่ใส่ใจ เมื่อเธอมองไม่เห็น
หรือควรจะเลิกถาม เลิกหาความชัดเจน
...เพราะยังไงเธอก็คงไม่เห็น
...เพราะฉันไม่เคยสำคัญพอ

ความจริง

อยู่ๆ ไปวันๆ

ชีวิตสั้นๆ ไร้ความหมาย

โลกเน่าๆ ชวนถอดใจ

กลวงๆ ใน..ไม่มีอะไรจริง

อยู่ๆ ไปวันๆ

เจ็บป่วยไปอย่างนั้นเดี๋ยวก็หาย

เป็นๆ อยู่เดี๋ยวก็ตาย

...คือความจริงในความจริง