ไม่รู้มันเกิดอะไร
รู้เพียงแต่ฝันลอยห่างไกลไปทุกที
ทั้งที่เธอและฉันก็ยังอยู่ตรงนี้
แต่เสียงหัวเราะที่เคยมี...อยู่ที่ไหน
รัก ก็ยังรักกันเหมือนเดิม
ที่ไม่เหมือนเดิมคือน้ำตาที่ไม่ยอมหยุดไหล
รู้ว่าต้องทำอะไรสักอย่าง ..แต่ไม่รู้ต้องทำอย่างไร
ความอึดอัดเอ่อล้นใจคนสองคน
--------------------------
ไม่รู้มันเกิดอะไร
ตั้งแต่เมื่อไหร่ ..ที่กลายเป็นความสับสน
ไร้ถ้อยคำ ไร้เรี่ยวแรง ..โลกดูหมองหม่น
คนที่รักกันสองคน ...หรือจะมันถึงแล้วเวลา
Tuesday, May 18, 2010
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment